Uprzejmie informujemy, iż z dniem 10 października 2011r. zmieniliśmy siedzibę Kancelarii. Nasza nowa siedziba mieści się na ulicy Zaolziańskiej 4 (boczna ul. Powstańców Śląskich, naprzeciwko Hotelu Orbis). Mamy nadzieję, że nasza nowa lokalizacja będzie bardziej przystępna i dogodna dla każdego Klienta, w szczególności pod względem dojazdu. Cieszymy się, że nasze nowe, przestronne i nowocześnie urządzone biuro pozwoli spotykać się z naszymi Klientami w przyjaznych i komfortowych warunkach.
W dniu 23 października 2011r. zmianie uległy przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące dziedziczenia. Pojawił się tzw. zapis windykacyjny pozwalający na rozporządzenie w testamencie poszczególnymi składnikami spadku na rzecz konkretnych osób. Zapis ten ma ułatwić i przyspieszyć proces nabywania określonego majątku po spadkodawcy.
Poprzednio podobną funkcję pełnił tzw. zapis zwykły, zamieszczany w testamencie, w którym spadkodawca mógł jedynie zobowiązać spadkobiercę np. do przeniesienia własności określonego przedmiotu na rzecz danej osoby. Jednakże w takiej sytuacji, wskazanej w zapisie osobie przysługiwało jedynie roszczenie o przeniesienie własności rzeczy, którego to roszczenia mogła ona dochodzić na drodze sądowej.
W przypadku zapisu windykacyjnego własność zapisanego przedmiotu przechodzi na spadkobiercę niejako automatycznie już w chwili otwarcia spadku, tj. śmierci spadkodawcy. Przedmiot zapisu windykacyjnego nie wchodzi w skład spadku, a po stronie spadkobiercy nie powstaje obowiązek wykonania zapisu windykacyjnego. Jest to o tyle korzystniejsze, że zapisobierca (osoba, na której rzecz uczyniony był zapis windykacyjny) staje się od razu właścicielem zapisanego przedmiotu bez konieczności podejmowania jakichkolwiek czynności przez spadkobierców czy inne osoby. Warunkiem skuteczności zapisu jest to, aby spadkodawca był właścicielem zapisanego przedmiotu w chwili śmierci.
Zapis windykacyjny może zostać ustanowiony jedynie w testamencie sporządzonym w formie aktu notarialnego. Nieskuteczny będzie więc zapis windykacyjny umieszczony w – często sporządzanym – testamencie zwykłym, napisanym i podpisanym przez samego spadkodawcę.
Krąg podmiotów, na których rzecz zapis windykacyjny może zostać ustanowiony jest szeroki. Generalnie obejmuje on każdy podmiot mający zdolność do nabycia przedmiotu zapisu, a więc osobę fizyczną, która żyje w chwili śmierci spadkodawcy bądź jest w tej chwili poczęta, pod warunkiem, że urodzi się żywa, osobę prawną (spółkę kapitałową) lub jednostkę organizacyjną, posiadającą zdolność prawną (spółkę osobową), które istnieją w chwili otwarcia spadku. Zapisobiercą windykacyjnym może być także fundacja ustanowiona w testamencie, o ile zostanie wpisana do rejestru w ciągu 2 lat od ogłoszenia testamentu.
Zapisobierca windykacyjny składa przed sądem lub notariuszem oświadczenie co do przedmiotu zapisu w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o ustanowieniu na jego rzecz zapisu windykacyjnego. Składając takie oświadczenie, może on zapis w całości odrzucić lub przyjąć – nie może przyjąć tylko części przedmiotu zapisu windykacyjnego. Jeżeli zapisobierca nie złoży w terminie 6 miesięcy żadnego oświadczenia, uważa się, że zapis przyjął.
Niewątpliwą zaletą zapisu windykacyjnego jest możliwość precyzyjnego decydowania przez spadkodawcę o tym, kto konkretnie po jego śmierci nabędzie określone - należące do spadkodawcy – przedmioty majątkowe (np. samochód, mieszkanie). Natomiast fakt, że zapisobierca staje się właścicielem takich przedmiotów już w chwili śmierci spadkodawcy oznacza pominięcie, częstokroć bardzo długiego i żmudnego, postępowania o dział spadku.
Istotnym zagadnieniem, które rodziło dotychczas wiele sporów i wątpliwości, była możliwość domagania się przez osobę poszkodowaną od ubezpieczyciela sprawcy wypadku, w ramach obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych OC, zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego w sytuacji gdy korzystanie z własnego pojazdu było niemożliwe ze względu na jego uszkodzenie bądź zniszczenie.
O ile zakłady ubezpieczeń zazwyczaj uznawały swoją odpowiedzialność w przypadku zgłoszenia poniesionych kosztów najmu pojazdu zastępczego przez przedsiębiorców, którym najmowany pojazd był potrzebny do prowadzenia działalności gospodarczej, o tyle w przypadku poszkodowanych osób fizycznych, które wykorzystywały swoje pojazdy do tak codziennych potrzeb jak np. dojazd do pracy, odwożenie dzieci do szkoły lub do przedszkola, czy też zakupy, wyjazdy urlopowe i rekreacyjne, ubezpieczyciele najczęściej odmawiali spełnienia świadczenia odszkodowawczego. Ponadto w przypadku osób nieprowadzących działalności gospodarczej, zakłady ubezpieczeń częstokroć uzależniały wypłatę odszkodowania z tego tytułu od tego, czy najem pojazdu zastępczego rzeczywiście był niezbędny i czy poszkodowany nie miał możliwości skorzystania ze środków komunikacji zbiorowej.
Ostatnia uchwała Sądu Najwyższego w sposób jednoznaczny potwierdziła możliwość żądania zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, nieprzeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd Najwyższy stwierdził bowiem, że „odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego, niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego; nie jest ona uzależniona od niemożności korzystania przez poszkodowanego z komunikacji zbiorowej” (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17.11.2011r., sygn. akt III CZP 5/11).
Sąd Najwyższy wskazał również, że korzystanie przez poszkodowanego z własnego pojazdu mechanicznego nie może być odtworzone przez wykorzystanie środków komunikacji publicznej, są to bowiem odmienne sposoby korzystania z rzeczy. Samochód w sposób bardziej wszechstronny i funkcjonalny zaspokaja potrzeby życiowe właściciela. Korzystanie z niego stało się obecnie standardem cywilizacyjnym i taka jego funkcja będzie się umacniać.
Należy pamiętać, że najem pojazdu zastępczego może być jednak uznany za zbędny w sytuacji, gdy właściciel nie używał tego samochodu albo dysponował innym samochodem, nadającym się do wykorzystania. W takiej sytuacji ubezpieczyciel może odmówić wypłaty odszkodowania. Okres refundacji kosztów najmu nie może przekraczać czasu naprawy uszkodzonego pojazdu albo czasu potrzebnego do nabycia nowego pojazdu, w sytuacji gdy poprzedni uległ całkowitemu zniszczeniu. Ponadto zakład ubezpieczeń ma prawo pomniejszyć odszkodowanie o nieponiesione koszty eksploatacji własnego pojazdu, które osoba poszkodowana poniosłaby, gdyby do uszkodzenia lub zniszczenia tego pojazdu nie doszło.